Winnaar liefdesgedichtenwedstrijd

Liefdesgedichtenwedstrijd voor de stad Amsterdam

Er is een grote verscheidenheid aan gedichten ingestuurd. De jury is o.l.v. voorzitter Ingrid Oyevaar (nauw betrokken bij dichttalent.nl, journalist, documentairemaker) uiteindelijk tot de volgende uitslag gekomen.

1. De Ideale Vrouw - Pim Schregel

Als Amsterdam een vrouw zou zijn
Dan zou ik haar beminnen
Van Schippersgracht tot Leidseplein
Van buiten en van binnen

Ik zou het groen van deze stad
Als wilde haren strelen
En voor mijn allerliefste schat
De carillons bespelen

Geen mens die mij dat kwalijk nam
Het zijn mijn eigen zaken
Want dat is typisch Amsterdam
Je kunt er alles maken

Het is de stad waar ik van hou
Die mij zoveel kan geven
Kortom, de ideale vrouw
Om samen mee te leven

Een gedicht hoeft niet lang te zijn, om te schitteren. Zo blijkt maar weer. Dit gedicht, een echte lofzang op de stad leest als een lied. Als je het leest, hoor je het kabbeldende water en de klanken van een accordeon of draaiorgel. Met de metafoor van de vrouw, is het gedicht ook echt een liefdesgedicht geworden. Prachtig. De jury vraagt zich wel af waarom je koos voor de verleden tijd 'nam' in plaats van 'neemt', maar dat is een kleinigheidje. De ziel van de Amsterdammer spreekt tot slot zo uit het gedicht, daar zal een ieder zich in herkennen. Jury-voorzitter Ingrid Oyevaar

Pim Schregel heeft een rondvaart door Amsterdam van 1,5 uur op maandagavond 14 februari met salonboot de Johanna en 10 van zijn geliefde vrienden gewonnen.

2. Een ongewoon dorp onder de zee - Elise Deben

De 178 etniciteiten,
maken het een multiculturele hutspot
met het Osdorpplein als nieuwe hotspot.

De schots en scheve huizen,
naar opzij, maar ook naar voren,
alleen dat laatste blijkt zo te horen.

De lampjes op de bruggen die,
als een mond met wat missende tanden
nooit of te nimmer allen tegelijkertijd branden.

Zoveel fietspaden,
vol fietsers maar ook scooters,
en toeristen en bakfietsende moeders.

De rode lampen die,
hier niet alleen maar stop betekenen,
maar waar je ook op ‘komen’ kan rekenen.

Noord,
daar kom je normaal echt nooit
misschien wel als Zuid een lijntje uitgooit.

De chaos
op de grachten
in de zomer is dat prachtig.

Dit is toch allemaal fantastisch.

Ook in dit gedicht heeft de dichteres de ziel van de stad weten te vatten. Ze heeft goed gekeken en op originele wijze elementen uit de stad gehaald, en er zo een lofzang op geschreven. De vergelijkingen zoals bijvoorbeeld van de missende tanden, zijn mooi gevonden en tonen dichterschap. De jury denkt dan ook dat dit gedicht een terechte tweede plaats verdient. Van harte gefeliciteerd! Puntje van aandacht is dat op sommige plekken dit gedicht steeds net niet lijkt te rijmen. Een gedicht hoeft niet te rijmen, want we hebben het hier immers niet over Sinterklaasgedichten, maar een zin die eindigt op scooters en een volgende zin die eindigt op moeders, dat voelt wat vals aan.
Ingrid Oyevaar, jury-voorzitter