vrijdag 18 maart 2011

Bart blogt - Angstdromen van een organisator

Zie ginds komt de “feestboot”. Daar staat u dan met uw relaties u heeft een boot met alle s d’r op en d’ran besteld om uw relaties eens fijn te fêteren.

En u bent keurig op tijd, goddank niemand in de file of anderszins de weg kwijt geraakt -hulde aan uw stagiaire die dat  onderdeel perfect geregeld heeft. En u staat daar ca 7 a 8 minuten voor de afgesproken tijd, geen boot. "M*#!" mompelt u binnensmonds. Zijn ze ons vergeten, staan we wel op de goeie plek? U onderdrukt uit alle macht uw twijfel en lichte opkomende paniek. 

Het is daar waar u met z’n allen staat niet echt aangenaam onderaan een grote parkeergarage aan de waterkant,  u wordt vanaf een afstandje goed in de gaten gehouden door een handjevol lieden die deel uitmaken van de zelfkant van de grote stad. Het stralend zonnetje waar u opgehoopt had zit vooralsnog achter de wolken en het is fris in uw zorgvuldig gekozen kledij die u perfect staat maar niet gevoerd is.

Nerveus pakt u uw telefoon en belt het 06 nummer dat u van de rederij gekregen hebt, de telefoon aan de andere kant gaat lang over maar wordt niet opgenomen. Nu slaat bij u de vertwijfeling toe….. ze zullen toch niet……. En in gedachten ziet u zichzelf al met een rood hoofd en hakkelend aan uw zorgvuldig geselecteerde relaties opbiechten “dat er iets mis is gegaan”. Ondertussen meent u de vragende blikken die op u worden gericht al te voelen. U probeert zelf verzekerd te blijven overkomen. En blikt over het water of er al een glimp van de boot - die u zelf alleen maar kent van de foto op internet - kunt ontwaren. Niets. Een paar meeuwen. Aan de overkant wat verroeste roeiboten met daaroverheen bouwmarkt afdekzeilen, vaal oranje met bruine vlekken. En over de weg achter u doet  het geluid van een voort loeiende ambulance een aanslag op uw gepijnigde zenuwen. 

Vertwijfeld re-dailt u het 06 nr nog eens, niets! Dit is toch te gek! Inmiddels richt een van uw relaties zich tot u met de woorden “Ik vind het toch zo leuk dat je me uitgenodigd heb en ik verheug me zo op deze boottour door Amsterdam.” U zwijgt, in beslag genomen door uw zenuwen weet u niet meer te reageren. In plaats daarvan kijkt u verwildert rond en uw zakenrelatie trekt bevreemd haar wenkbrauwen op. 

Op dat moment begint uw 06 te rinkelen. Kortaf neemt u op en gromt zonder te luisteren iets terug naar degene die u gebeld heeft. "Hallo!", klinkt het in uw oor, “hoort u me?” Uw irritatie loopt door de zenuwen snel op…..niet nu! “U spreekt met de rederij. De schipper zag aan z’n boordtelefoon dat u geprobeerd had hem te bereiken maar hij kon u niet direct terug bellen omdat ‘ie z’n handen vol heeft aan een lastige manoeuvre met de boot daarom doe ik dat nu even namens hem”. Op hetzelfde moment ziet u de boot voor uw voeten aan de kade afmeren. "Gek", denkt u, "ik hem helemaal niet zien aankomen". 

U kijkt om u heen en ziet en hoort dat uw relaties niets hebben gemerkt van wat u een paar minuten geleden nog zo bezig hield. U voelt de spanning uit u weglopen als een emmer smerig sop door de gootsteen. En nog enigszins ontdaan van de doorstane emoties schud u de hand van de bemanning en wilt u pardoes zelf als eerste aan boord stappen. Net op tijd realiseert u zich dat dat geen pas geeft en enigszins geërgerd door uw eigen onhandigheid doet u gauw weer een paar stappen achteruit. Van een afstandje kijkt u toe hoe de bemanning uw gezelschap aan boord helpt en als u als laatste aan de beurt bent om aan boord te gaan merkt u plotseling op dat er een waterig zonnetje door de wolken priemt.