Rabo & Concordia

Rabo & Concordia

De coöp. onder de banken manipuleert de rente met de andere banken,

 Deze schipper dacht altijd dat schipperen aan hem en zijn vakgenoten was voorbehouden, wat blijkt in de dealing room van een bank kunnen ze het ook.

Gewoon handje klap wat doen we morgen, wij kijken naar het weer zij naar de ontwikkelingen in de haute finance.

Bankieren en schipperen is alle bij een kwestie van vertrouwen in eigen kunnen het schip en de voorzienigheid. Die laatste instantie heeft de bank in de steek gelaten, belonen en straffen is immers hun professie. Als je niet koersvast bent ten aanzien van je eigen uitgangspunten volgt er na korte of langere tijd straf, uitgedeeld door de voorzienigheid die daarbij op werelds niveau wordt geholpen door de toezichthouders.

De koers manipulerende schipper kan zelfs op lagerwal verdagen, een lot dat de bank voor als nog bespaart blijft afhankelijk wat de ratingburo’s beschikken en of Rabo’s vaderlands hypotheek portefeuille het houd.

Nu het vertrouwen tot het dieptepunt is gezonken, zit er niks anders op dan een bergingsbedrijf in te schakelen om de zaak weer vlot krijgen. De schipper van de Costa Concoria is het ook overkomen, die voer diep in de ogen van z’n Moldavische liefje kijkend, afgeleid roekeloos dicht langs de rotsen. En een scheepramp was het gevolg. Bij de Rabo hebben ze ook teveel risico genomen maar ze zijn gelukkig niet gekapseisd. Wel verlaat ook hier de kapitein vroegtijdig het schip, om het geschonden vertrouwen te herstellen….. Terwijl in een noodsituatie de kapitein tot het laats op de brug dient te blijven om desnoods met het schip ten onder te gaan..

 Dat is toch een merkwaardig verschil in mores tussen het grote bedrijfsleven en de nautisch sector, als de rapen gaar zijn wordt de schipper vervangen!. Dat zou een fatsoenlijke schipper niet in z’n hoofd halen en een rederij ook niet.

Waarom we dan moeten geloven dat de aflosser het beter doet wordt niet duidelijk, en meestal doen ze het denk ik ook niet beter. Bedrijfs-schippers worden bij ernstige calamiteiten blijkbaar geofferd aan ‘de beste stuurlui aan de wal’.

De schipper van, ‘de tijd zal het leeren’

Zwart of n(p)iet

De bemanning van Sinterklaas  behalve gulle gever ook de beschermheilige voor de zeeman is in opspraak.

De bemanning de pieten zijn zwart maar “zwart” is

 niet langer correct net zo min als witte  medewerkers die doen alsof ze zwart zijn.

Dat is discriminerend en racistisch…? Dat geldt andersom dan weer niet voor wit of een ander (on)natuurlijk kleurtje ?

Daar moet ik  als varende blogger ook iets over zeggen. Weinig origineel maar er staat nu eenmaal voor ons zout en zoetwater vaarders veel op het spel. Want ‘zonder geluk , van de beschermheilige, vaart niemand wel’.

Daarom om erger te voorkomen; De Sint is een allochtoon van Turkse afkomst die  z’n domicilie in Spanje heeft. De Sint heeft de kunst van het goed heiligman zijn, net als ander goede heiligen zoals Sint Hubertus afgekeken van Wodan. Dat geldt zeg maar voor de ‘Westerse wereld’ ook in ander culturen en werelden wordt ‘goed en heilig gedaan in naam van de goden.

Daarbij valt op dat  het internationaal de gewoonte is om tijdens de ‘rituelen van gelaatskleur te veranderen, van wit naar zwart en omgekeerd afhankelijk van de eigen huidskleur.

Wodan werd bij z’n woeste tochten langs het zwerk vergezeld van zwarte demonen en daar waar ze langs getrokken waren bleef de aarde zwart (geschroeid) achter. Maar dat bleek bij de volgende cyclus van zaaien en oogsten wel de vruchtbaarste deel van het gebied te zijn.

De heiligen Sinten proberen dit succes nummer van Wodan te evenaren door ook goed te doen en zo hun heilige status waar te maken. Sinterklaas laat zich daarbij ook nog door zwarte demonen –pieten  vergezellen.

Voor ons varensgasten is het een uitgemaakte zaak, de Sint  en z’n pieten vrind zijn onmisbaar voor kind en varenden ongeacht wat de VN daar van vind.

De Schipper van de Hoop op Behoud.

Lekker warm herfstweer

Er is geen ontkomen aan steeds sneller stijgt de aardse temperatuur en daarmee de zeespiegel, het polaire ijs smelt en dat betekent veel meer water in de zee.

Wij in ons lage landje onder de zeespiegel zullen in een steeds hoger tempo water naar de zee moeten dragen om ons landje boven water te houden

Met de vergrijzing in aantocht en een onzeker economisch perspectief een deprimerend vooruitzicht; Waar halen we de mensen en het geld vandaan om ons te beschermen tegen de zee? Een inwoner van Noord Holland heeft op bijbelse grondslag al een ark van Noach gebouwd maar zo’n ark bouwen is niet voor iedereen weg gelegd en bovendien zijn ondanks in het verleden  bewezen (bijbelse) kwaliteiten,  vooral gemeentelijke overheden zwaar allergisch voor alles wat ark heet of naar woonboot zweemt.

Wat nu? U zult er waarschijnlijk aan moeten wennen dat u permanent op het strand bivakkeert, met eb naar kantoor en als de vloed opkomt gauw uw trouwe 4 wieler in sealen want die verdwijnt voor een halve (werk)dag onder water. Die gene onder u die i wel eens  op vakantie is geweest naar Le mont St. Michel in Bretagne heeft op het parkeerterrein daar bij opkomende vloed bovenstaand scenario al eens kunnen meemaken. Uw (te lang) geparkeerde auto verdwijnt langzaam  -maar zeker- onder water om uren later weer gewoon op de parkeerplaats te staan!

Om in uw eigen omgeving alvast vertrouwd te raken met ‘de toekomst van het land’ bevelen wij ons varend restaurant van harte bij aan. Zodat u, terwijl u vaart ‘leeft & geniet’ want verlaat u voor u en uw schaapjes op het droge niet op de overheid of de politiek want die hebben, zo bewees de afgelopen regeringsperiode, nog nooit van het probleem gehoord. En Groen Links dan…?

Eenmaal in Amsterdam op het pluche verkleurt  heur beleden groen naar grijs beton  om daar samen met de rooie ‘baksteen en betonwethouder‘ uit Almere het IJmeer mee vol te plempen. Tsja…daarom, wij spoelen met u met mee naar zee onder het zingen van het eeuwige lied van de liefde en de zee aan boord van ons varend restaurant.

De hofmeester

Waarom uitvaren in een crisis?

Zo lang als de mensheid bestaat geldt aanpassen als voorwaarde voor individu en organisatie om te overleven en uiteindelijk te groeien en te bloeien.

Maar we houden helemaal niet van veranderingen, nog liever behouden we de ellende die we kennen dan dat we enge nieuwe wegen in slaan.

We veranderen dan ook alleen maar als er het echt niks anders opzit , in een crisis situatie. En dat geldt  zowel voor een individu als voor een verzameling individuen – een organisatie. 

Veranderingen komen makkelijker tot stand als er voldoende (zelf) vertrouwen aanwezig is, dan is er meer lef. Dat vertrouwen is geen kwestie van hebben of niet hebben, daar moet je aan werken en op zeker moment ‘verdien je het vertrouwen’.

Daar komt veel bij om de hoek kijken, zo als echte transparantie, eerlijke en heldere communicatie, en waarachtigheid. ( je staat er voor)

Wij  kunnen u daar een beetje bij helpen  door een vaartochtje te verzorgen  dat uw waardering en aandacht voor uw medewerkers of relaties tot uitdrukking brengt en door de gezamenlijke positieve herinnering die voor ‘verbinding’ zorgt.  Die verbinding zorgt voor vertrouwen in elkaar en dat maakt veranderen veiliger , makkelijker.

zie ginds komt....de zilvervloot

 Schipper & kok  van de Hoop op Behoud* varen naar IJburg

Beste klant, de kok en ik begrijpen dat u het in deze tijdenniet makkelijk heeft.

Er wordt van u verwacht dat u “iets leuks regelt” voor uw collegaas of medewerkers maar een blik op de bedrijfscijfers leert dat u op de kleintjes moet letten. Tot 2008 was er niks in de weg de zilvervloot lag op koers -uw kant op- en u blaakte van zelfvertrouwen. En toen raakte die prachtige zilvervloot opeens aan lagerwal op een onbekende nieuwe klip waar voor die tijd nog nooit iemand van had gehoord. De schade was groot vooral omdat een van de rijkst beladen schepen zonk. Daarop kwam de regering, en gelukkig niet alleen de onze, in actie met groot materieel. D’r werd net zo lang geld gepompt in dat deel van de zilvervloot dat nog niet gezonken was dat de zaak weer vlot kwam. Maar toen was de wind van het vertrouwen gaan liggen, zo af en toe steekt er wel een briesje op maar dat duurt maar even en dan is alles weer blak. En het ergste is dat er ondertussen wel een gemene stroom van investerings- en consumenten angst staat richting lagerwal. De zilvervloot zwalkt tussen lagerwal en open water maar maakt eigenlijk geen voortgang. En u maar handenwringend uit het raam van uw kantoor turen en dan weer eens naar de bedrijfscijfers. En u probeert aan het idee te wennen dat de zilvervloot voorlopig blijft waar ‘ie is net vrij van lagerwal maar waar die, als ze niet heel erg oppassen, zo weer op bezet raakt.

Maar ja met zo’n verhaal kun je bij je mensen niet aankomen die willen gewoon zo als elk jaar weer gezellig met z’n allen op stap en na afloop wat lekkers eten. Hoe moet dat nu? Wij, de kok en ik, weten een oplossing er-varing opdoen, wij varen met u uit en zetten u op een nieuw eiland aan wal, u gaat met uw mensen het eiland verkennen en ondertussen maakt de kok een heerlijk maal. Als u moe voldaan en uitgehongerd weer aan boord stapt kunt u meteen aan tafel. Ondertussen varen we weer terug naar de ‘oude wereld’ zodat er onderweg ook nog wat te zien is. En de kosten van zo’n expeditie, die vallen mee,  en wat u er voor krijgt – een mooie positieve groeps er-varing- die het rendement op het medewerkers kapitaal om

hoog stuwt.

* de naam Hoop op Behoud staat niet voor wat velen denken ‘gered worden van de ondergang’ maar voor het maken van een ‘’ behoud ‘ dat stond bij zeelieden voor de vorderingen in zeemijlen die ze dat etmaal hadden gemaakt ; In de tweede betekenis staat  ‘een behoud maken’ voor inkomen genereren. 

winter

Winter aan de Bickersgracht

M’m schuit ligt nu meestal afgemeerd achter onze keuken en de kok is met z’n meissie op vakantie. Gelukkig heeft ‘ie wel een maat ingeseind om een oogje in het zeil te houden in het geval we ondanks sneeuw en ijs toch uitvaren met dampende erwtensoep en winterkost.

Zelf meer ik nu ook vaker af achter “Kaap Kont” dan in de zomer want dan komt het er door de drukte vaak niet van. Dan vaar ik samen met de kok het water dun om onze passagiers te plezieren. Maar nu de lange koude nachten me bekruipen ga ik daar behaaglijk liggen en haal ik in wat ik er van de zomer bij in ben geschoten… Zij vind het best dat ik zomers niet bij haar lig afgemeerd want dan maakt de warmte de kooi al gauw tot een opslagplaats van klamme lappen waar het riekt en broeit.  Niet dat ik persoonlijk het me kan permitteren om de hele winter ‘afgemeerd’ te liggen er moet weer veel aan de schuit gebeuren, de ‘Hoop op Behoud ‘ hoopt op onderhoud.

Als eerste is de buikdenning ( de vloer) aan de beurt die moet er uit en vervangen worden door wat knappers. Dat gaat geld kosten, maar gelukkig weet m’n financiële ‘stuur’ nog een mooie vloer uit een woning, dat scheelt weer. Want we hebben afgelopen jaar best lekker gevaren maar de zilvervloot heb ik bij lange na niet binnengehaald. Voor dit jaar denken de kok en ik dat we het drukker krijgen omdat de mensen eraan gewent zijn; Gewent aan de krantenkoppen en televisie journaals met deskundigen waarin het crisis voor en crisis na is wat de klok slaat. Iedereen gaat immers ook gewoon op vakantie en eten moet je toch dus waarom dan niet bij de kok en mij aan boord terwijl je ook nog wat van de stad ziet? Tegenwoordig zeggen ze dat is een “beleving” dat raakt natuurlijk kant nog wal maar de Hoop op Behoud, de kok en ik zorgen wel voor “er-vaaring” als je begrijpt wat ik bedoel.

En die ‘er-vaaring’ spreekt zich wel door daar zijn we van overtuigd. Smullen zullen ze zegt de kok want die heeft tegenwoordig ook internet en daar haalt ‘ie nieuwe recepten vandaan. En wat denk je, volgens die recepten komt alles weer net als in de eerste helft van de vorige eeuw bij de boer uit de polder vandaan. Dan doe je het goed, niks geen buitenissige buitenlandse lif lafjes meer maar “eerlijk eten”. De kok is er vol van maar hij en z’n meissie gaan nog  wel met het vliegtuig op vakantie. 2012 belooft een mooi seizoen te worden m’ schuit weer helemaal opgekalefaterd, de kok met z’n nieuwe menu’s, en u hebt er weer vertrouwen in dat u als u uw roer maar recht houdt en op het goeie moment overstag gaat u de crisis wel aankunt. En crisis of niet Amsterdam blijft de mooiste stad van het land en het zelfde geldt voor m’n Hoop op Behoud en niet te vergeten de kok een betere vind je niet in een kombuis.

Bart blogt - Angstdromen van een organisator

Zie ginds komt de “feestboot”. Daar staat u dan met uw relaties u heeft een boot met alle s d’r op en d’ran besteld om uw relaties eens fijn te fêteren.

En u bent keurig op tijd, goddank niemand in de file of anderszins de weg kwijt geraakt -hulde aan uw stagiaire die dat  onderdeel perfect geregeld heeft. En u staat daar ca 7 a 8 minuten voor de afgesproken tijd, geen boot. "M*#!" mompelt u binnensmonds. Zijn ze ons vergeten, staan we wel op de goeie plek? U onderdrukt uit alle macht uw twijfel en lichte opkomende paniek. 

Het is daar waar u met z’n allen staat niet echt aangenaam onderaan een grote parkeergarage aan de waterkant,  u wordt vanaf een afstandje goed in de gaten gehouden door een handjevol lieden die deel uitmaken van de zelfkant van de grote stad. Het stralend zonnetje waar u opgehoopt had zit vooralsnog achter de wolken en het is fris in uw zorgvuldig gekozen kledij die u perfect staat maar niet gevoerd is.

Nerveus pakt u uw telefoon en belt het 06 nummer dat u van de rederij gekregen hebt, de telefoon aan de andere kant gaat lang over maar wordt niet opgenomen. Nu slaat bij u de vertwijfeling toe….. ze zullen toch niet……. En in gedachten ziet u zichzelf al met een rood hoofd en hakkelend aan uw zorgvuldig geselecteerde relaties opbiechten “dat er iets mis is gegaan”. Ondertussen meent u de vragende blikken die op u worden gericht al te voelen. U probeert zelf verzekerd te blijven overkomen. En blikt over het water of er al een glimp van de boot - die u zelf alleen maar kent van de foto op internet - kunt ontwaren. Niets. Een paar meeuwen. Aan de overkant wat verroeste roeiboten met daaroverheen bouwmarkt afdekzeilen, vaal oranje met bruine vlekken. En over de weg achter u doet  het geluid van een voort loeiende ambulance een aanslag op uw gepijnigde zenuwen. 

Vertwijfeld re-dailt u het 06 nr nog eens, niets! Dit is toch te gek! Inmiddels richt een van uw relaties zich tot u met de woorden “Ik vind het toch zo leuk dat je me uitgenodigd heb en ik verheug me zo op deze boottour door Amsterdam.” U zwijgt, in beslag genomen door uw zenuwen weet u niet meer te reageren. In plaats daarvan kijkt u verwildert rond en uw zakenrelatie trekt bevreemd haar wenkbrauwen op. 

Op dat moment begint uw 06 te rinkelen. Kortaf neemt u op en gromt zonder te luisteren iets terug naar degene die u gebeld heeft. "Hallo!", klinkt het in uw oor, “hoort u me?” Uw irritatie loopt door de zenuwen snel op…..niet nu! “U spreekt met de rederij. De schipper zag aan z’n boordtelefoon dat u geprobeerd had hem te bereiken maar hij kon u niet direct terug bellen omdat ‘ie z’n handen vol heeft aan een lastige manoeuvre met de boot daarom doe ik dat nu even namens hem”. Op hetzelfde moment ziet u de boot voor uw voeten aan de kade afmeren. "Gek", denkt u, "ik hem helemaal niet zien aankomen". 

U kijkt om u heen en ziet en hoort dat uw relaties niets hebben gemerkt van wat u een paar minuten geleden nog zo bezig hield. U voelt de spanning uit u weglopen als een emmer smerig sop door de gootsteen. En nog enigszins ontdaan van de doorstane emoties schud u de hand van de bemanning en wilt u pardoes zelf als eerste aan boord stappen. Net op tijd realiseert u zich dat dat geen pas geeft en enigszins geërgerd door uw eigen onhandigheid doet u gauw weer een paar stappen achteruit. Van een afstandje kijkt u toe hoe de bemanning uw gezelschap aan boord helpt en als u als laatste aan de beurt bent om aan boord te gaan merkt u plotseling op dat er een waterig zonnetje door de wolken priemt.